Gölün Kurumuş

Dertsiz insan var mı?
Doğar, büyür, ölür benimle
Gökten altun, para yağar mı
Söyleşip yaşıyorum, köyümle

Pancar pişirip, odun yakarım
Akşam yatar, seher vakti kalkarım
Aç, susuz sürünmekten korkarım
Bir huzur görmedim, keyfimle

Kimi kuzu yer, kimi çorba
Kimi ipek giyer, kimi aba
Ne anam kaldı, ne baba
Toprağa koyduk elimle

Tabip ararım, dosta giderim
Atmaca kovalarım, serçe güderim
Çözüm bulamam bu benim derdim
Hep savaştım, bu gönlümle

Madamı saklarım ayın sonuna
Çakal bürünmüş kuzu postuna
İnsan kötülük mü eder dostuna
Kanal daralmış, uğraşıyorum belimle

Aşık Saltı dumanlı başın
Bundan sonra zordur işin
Ne etsin, eylesin dostun eşin
Baş başasın kurumuş gölünle