Saydılar Beni

Elimde kalem masam da defter
Bir anda dağılır üzüntü, keder
Arayıp, soranlar var, bana yeter
Kendimle gurur duyuyorum

Unutulmam yıllar geçse de
Toprak bedenimi yese, içse de
Bahar dumanında, ince çise de
Çalışıyorum, yorulunca uyuyorum

Severim, karşılık aramam
Koşarım, hedefime varamam
Ben cahillere yaramam
Kitaplığıma kitaplar koyuyorum

Su olmasa kirde kalırım
Gıda mı bahçemden alırım
Ben çakallara darılırım
Tavuklara üzülüyorum

Arıya ulaşır çiçek kokusu
Kışa denk gelir ayıların uykusu
Cahili korkutur ölüm korkusu
Kendimi kendimden gizliyorum

Aşık Saltı’yım toprak dostuyum
Kalem de boya, türkülere besteyim
Düzünelerdeyim, destelerdeyim
Ben ilçe ilçe geziyorum