İnsan Olmak

Gelecekte neler olacağını bilmeden medyamız da; “seçim yok savaş var” derken sanki kendi coğrafyamız ve etrafımızda kan dökülmüyor.

Oysa “savaş cinayettir” demek yerine müthiş kavgalarımıza yeni cephelerle veryansın memleket. Uygarlığa olanak tanımaz insanımız barbarlık yolunda birbirinin ipini çeke çeke iyice palazlandık. Palaz kavramı karmaşık anlamlar taşır. Kimi iktidara kimi dine.

Ramazan Ayındayız. İyiliklerin konuşulduğu, güzelliklerin yaşandığı, bereketin bolluğun huzur ve mutluluğun mevsimi.

Çok değil, milenyumdan önce, bugün Hatice Teyze’de, yarın Ayten Abla’da, ertesi gün Havva Yenge’de, Resime Hanım’dan anneme mahalle komşuları birbirleriyle yardımlaşarak, bahçeli, tertipli tezgahlı evlerde ramazan yufkası açılırken işimize ara verip sac tavada kavrulan hamurun yufka kıvamına gelmeden palazın arasına konulan tereyağıyla gelen atmosferi karşıladığımız adeta buharlaşıp bu günlerde hüznü sarmalayan zaman dilimleri.

Gerçeği algılamak zorundaymışçasına şimdilerde ne Hatice Teyze kaldı ne de bahçeli evler ne de yufkadan önce palaz. Ne Ramazan kolisi kaldı ne yardımlaşma. Yardımlaşmak için insan insanı arar, bakkal Kemal Uyar yardım kolilerine yer bulamazken aslında oluşan tarifsiz bir hüzünden başka ne olabilir? Acaba dönüşen yaşam biçimi ortak kültürümüz ramazan Ayında neler kazandıracak.

Ortak kültürümüz,
Bektaşi düsturu ne demiş,
Eline, beline, diline sahip ol.
Bu çağrışım bizim coğrafyamız bir yana tüm dünya için. Oysa uygar gibi görünüp barbarlıktan ve ilkellikten kurtulamamak akla takılıyor. Bu günlerde kimsenin karşısına dikilmeye de gelinmiyor. Geçmişte oruç tutmayanlar, tutanlara karşı kendilerini sakınırken şimdi oruç tutanlar tutmayanlara karşı sakınıyorlar.

Muammer Bilgiç,

Tanıyanlar bilir. Ezilenlere sömürüye, dövülene, doğaya tüm canlılara. Haksızlığa karşı Potansiyel Aktivist. Her Cuma namaz vakti yanıma uğrar, camiye birlikte gideriz. Namazdan sonra kısa süreliğine kaybolur elinde pasta börek bazen çikolatayla gelir çayımızı yudumlarken söyleşimizi tatlı tatlı sürdürürüz.
Ben de arada,

-Hoca sen bu sen bu yeşillere kızıllara solculara çok takılıyorsun, bu gidişle Cuma’ya da gelmeyeceksin.

Öylede oldu, söyleşinin ortasında,
-Ben size söyledim, geçtiğimiz hafta yoktun, takıldın adamlara ne namaz kaldı ne Cuma.
Aslı öyle değildi, namazını da aksatmamıştı.

Aslı insan olmaktır. Bir arada yaşamanın, saygı ve saygınlık yolunda insanın insana yakınlığıyla geleceğe birlikte yürümektir.