Ahir Zamanın Acizleri

Bugün size güçlü bir yazı yazamayacağım. Çünkü ben de bugün güçlü değilim. Ama.. belki de tam bu yüzden yazmalıyım…

İnsanlara umut vermek için hep dimdik olmak gerekmiyor diye düşündüm.
Bir an okuduğum tüm kitapları hatırlayıp fark ettim ki; Bazen en çok etki eden yazılar,
yazarın kendi içinden geçerken yazdığı yazılardır...

Telefonuma "Yeni köşe yazınız beklenmektedir..." diye mesaj geldiğinde; İçimden "Eyvah ben insanlara ne yazacağım?” dedim…

Ve fark ettim ki insanlar zaten kusursuz yazı aramıyor. Kendine benzeyen bir kalp arıyor.

Ve ben şu an tam oradayım.. Hatta ilk defa, insanlara güç vermek için oturduğum bu satırların başında kendime bile yetemediğimi hissediyorum.

Ne yazacağımı değil… ne hissettiğimi bile tam olarak bilmiyorum. İnsan bazen kendi içinde kaybolur mu? Ben kayboldum.

İnsan neden sürekli zorlanır? Neden düzgün kalmaya çalıştıkça daha çok sınanır? Neden iyi kalmak bu kadar yorucudur? Ve en çok da şunu düşündüm: Acaba kötü olmak mı daha kolay…

Yoksa hiçbir şey hissetmemek mi? Çünkü insanı en çok yoran şey acı değil… belirsizlik.
Ne olacağını bilmemek, Ne hissedeceğini kestirememek, Yarın kim olacağını bilememek…
İnsan en çok burada yoruluyor. Ama bugün kendime şunu itiraf ettim: Benim içimdeki umut ölmedi.
Sadece yoruldu. Belki sizin de öyle… Belki siz de güçlü görünmeye çalışırken içinizde sessizce çöken bir yer var. Belki siz de “ben ne yaşıyorum?” diye kendinize sorduğunuz bir dönemdesiniz.

Ben bu sürecimi kendimle, Allah’la konuşarak ve İslam Prof. Ömer Demirbağ'ı dinleyerek geçiriyorum. ilk defa şunu hissettim: Ben yalnız değilim. Bazen bir insanın sesi, kalabalıkların yapamadığını yapar. İnsanın içindeki gürültüyü susturur. Dağılmış bir kalbi yavaşça toplar. Onu dinlemek de bana böyle hissettiriyor.

Ben bugün kendime küçük bir şey söyledim: “Benim içimde hâlâ çok küçük de olsa bir şey yaşıyor.” Belki bunun adı umut değil. Belki çok güçlü bir şey değil. Ama tamamen yok da değil. Ve bazen insanı hayatta tutan şey, kocaman umutlar değil… küçücük bir ihtimaldir.

Ben bugün o ihtimali seçiyorum. Çok güçlü olduğum için değil… Henüz tamamen vazgeçmediğim için.

Eğer sen de bu satırları okurken içinde bir yer hâlâ sızlıyorsa… bil ki o yer hâlâ canlıdır.
Galiba umut ölmüyor, sadece insan yoruluyor. Rabbim biz Yusuf A.S. değiliz ki, bizi kör kuyulara atma, biz Hz. .Ayşe A.S. değiliz ki bizi ağır imtihanlarla imtihan etme.

Biz ahir zamanın aciz kullarıyız, gafiliz, bizi bize bırakma Ya Rabbi...

Elif...