Bayramlaşan Türkiye
Masamın üstündeki eski nesil çevirmeli telefonun sesi sokaktan duyuluyor. Dizilerde, dönem filmlerinde göreceğiniz nostaljik telefon cinsinden. Yenisi yok. Geçtiğimiz yıllarda komiser kılığındaki üçkağıtçının biri aramış, birbirimize söylenirken sonunda
-“Bu kablolu telefon en iyisi karakola getireyim parayı” diyerek dolandırılmaktan kurtulmuştum. O da güzel bir hikaye bayramdan sonra yazarız.
Telefonum sessizde duyamadım diyemeceğimize göre ahizeyi kaldırdık. Ulvi Bey’di arayan
-Abi bu akşam yazını gönder,
-Kaç gün var daha, ne oldu şimdi?
-Bayram geldi, işler sıkışık.
Bayramlık yazı olsun dedik fakat beynimde bir sürü çağrışımla işin içinden çıkılmıyor. Belki de bundan sonra nerede o eski bayramlar diyebilecek bizden başka kuşak gelmeyecek.
Zaman ruhsuz bir çağın kıskacında kıstırınca ben de, sen de, o da bayram mutluluğunu, heyecanını huzurunu eski hikayelerde hangimiz aramıyoruz.
Toplum yapımızın değişimi, ulusal gelirin 100 bin dolarların üstüne çıkması, kentleşme ve modern yaşam, ekonomik koşullar, teknolojik gelişim her gün bayram yaşatırken bayram bayramlıktan çıkmış olmasın.
Zamanımızın, Bayram sabahları kömürlü döküm ütünün yaydığı kumaş kokusu artık yok,
Kıvırma tatlılar, lokumlar, sabahlara kadar çalışan terziler, ayakkabıcılar yok. Yeni elbiselere, ayakkabılara çoktan ulaşıldı.
Artık kimsede telaş yok.
Sabahlara kadar açık hamamlarımız bir yana artık hamamlarımız yok.
İnsanlar değerlerini yok ederken kurumların da aşağı kalır yanı yok. Türk Hava Kurumu kurban derilerini toplarken artık o da yok.
19 Mayıs, Bayram, bayrak asılmış mı diye sokakları dolaşarak kontrol eden yok. Herkesin bildiği öykü, herkes kendi merkezine çekildi.
Saygıyı huzuru, mutluluğu, terbiyeyi veren büyükler de yok. Bir devri kapatıp gittiler. Yozlaşmışlık İkiyüzlü bencil ve ego, zamana uymuş soytarılığın zenginliğinde geçer akçeye dönüşmüş.
Geçmişimiz, derin kültür ve geleneğimizi sonsuza dek yaşamak ve yaşatmak önce Ankara’nın kalbinden başlayarak tüm yurttaşlarımızın kalbine bayram huzuru versin.