Aynı Cümlede Buluşmak

Haftanın Mottosu:
"Tesadüf Sandığın Şey, Ruhun Yol Tarifidir.”

Zamanın birinde, ruhu yaralı genç, bir duvara bir cümle yazmış: “Hayat kısa, kuşlar uçuyor.”
Belki kimse duymadı o an içinden kopanı. Kalabalık geçti. Günler aktı. Yağmur yağdı, güneş açtı. Ama o cümle orada kaldı. Bir sprey boyadan fazlasıydı çünkü. Bazı yazılar duvara değil, acıyan bir yerden yazılır...

Sonra bir başkası geçti o duvarın önünden. Her seferinde birkaç saniye durdu. Okudu. Yürüdü gitti…

Ama aslında gitmedi. O cümle onunla yürüdü, onunla sustu, günlerce kafasında dolaştı. Çünkü bazı insanlar birbirini gözle tanımaz. İsimle hiç tanımaz. Yarayla tanır...

Aylar geçti. Hayat yollarını bir yerde kesiştirdi. Tanıştılar. Konuştular. Ve bir gün fark ettiler: Biri o cümleyi yazandı. Diğeri o cümlenin içinde yaşayan...

Şimdi mantık konuşsak, kolay: Aynı şehir. Aynı duvar. İki insan. Olasılık der, geçeriz. Ama insanın içi öyle demiyor. Çünkü burada mesele tanışmaları değil…

Aynı cümlede buluşmaları. Biri içi yanarken dünyaya küçük bir iz bırakıyor: “Ben buradayım. Canım acıyor. Ama hâlâ gökyüzüne bakıyorum.”
Diğeri her baktığında belki şunu söylüyor içinden: “Ben de.”

Bu artık matematik değil. Bu duygu rezonansı. Aynı frekansta çalan iki radyo gibi…
Bir gün aynı istasyona denk geliyorlar.  Zaman, yer, yol… hepsi sadece araç. Asıl buluşan şey hikâyeler.

O yüzden ben buna kuru kuruya tesadüf diyemem. Bazı karşılaşmalar gelip geçmek için olmaz. Ya bir şey öğretir, ya bir şeyi iyileştirir, ya da insanın içinde kapalı duran bir kapıyı sessizce aralar.
Kısacası…

Bu denk gelmek değil.
Denk düşmek.
Ve bazen insan, insanı sokakta değil…
Bir cümlenin içinde bulur.