Elif Gibi Dimdik Durmak

Hayat bazen insanı eğmeye çalışır. Beklemediğiniz anlarda gelen zorluklar, içinizi daraltan olaylar, “neden ben?” dedirten süreçler…

O anlarda çoğumuz bir şeyi unuturuz: Biz sadece yaşadıklarımızdan ibaret değiliz. Oysa insanın içinde, en zor zamanlarda bile dimdik duran bir taraf vardır. Tıpkı “elif” gibi…

Düz, sade ama güçlü. Hayatta her şey bizim planladığımız gibi ilerlemez. Bazen kaybederiz, bazen kırılırız, bazen de yolumuzu şaşırırız. Ama sonradan anlarız ki…

Yaşanan hiçbir şey boşuna değildir. Her yaşanan, insana bir şey öğretir.
Bazen sabrı… Bazen sınır koymayı… Bazen de kendini sevmeyi…
Ve çoğu zaman en zor anlar, insanın kendine en çok yaklaştığı anlardır.

İnsan kendini ihmal ettiğinde, hayat da onu ihmal eder.
Ama kendine dönüp baktığında,
“Ben de varım” dediğinde…

Hayat da ona cevap vermeye başlar. Belki de mesele, başımıza gelenleri değiştirmek değil, onlara nasıl baktığımızı değiştirmektir.
Çünkü bazen bir olay, ya bizi yıkar… ya da bizi yeniden inşa eder. Bu tamamen bizim duruşumuzla ilgilidir.

Her şeyin bir sebebi olduğuna inanmak, insana güç verir. “Bu da geçer” diyebilmek… “Bunda da bir hayır var” diyebilmek…

İşte insanı ayakta tutan tam da budur. Elif gibi dimdik durmak, hiç düşmemek değildir. Düştüğünde tekrar ayağa kalkabilmektir.

Kırıldığında kendini yeniden toplayabilmektir. Kendini tanıdığında hayat daha yaşanılır oluyor inan bana. Neyi seversin,seni ne mutlu eder,sana neyin faydası var? Bunları bulduğunda etrafındaki insanlar da ona göre şekil alıyor.

Ve en önemlisi…

Ne olursa olsun kendi değerini unutmamaktır. Çünkü insan, kendi kıymetini bildiğinde
hayat da ona kıymetli davranmaya başlar. Belki bugün zor bir gündesiniz. İnanın ben de öyleyim. Belki sizin de içinizde bir ağırlık var.

Ama unutmayalım ki: Biz, yaşadıklarımızdan daha büyüğüz. Öyleyiz ki Allah bizim bunları yaşamamıza izin veriyor.

Ve içinizde, her şeye rağmen dimdik durabilecek bir güç var.
"Elif"